One-Man Band Series, #18: Dr. Albert Flipout’s one CAN band (Mickey Pantelous)
James Carlson
Μαιος 2011
SUI GENERIS
Jazz & Jazz, Φεβρουάριος 2011
H κραυγή του ...φλιπαρισμένου
Dr Albert Flipout’sr.
του Γ. Αλεξίου | 10/12/2010
Dr. Albert Flipout’s one CAN band - Can’t find my pills (Review)
του Γιάννη Τσακαλάκη | 3/1/2011
MICKEY PANTELOUS: STEPPIN ON THE DEVIL’S TAIL
του Ηλία Παπαζαχαρία | 30/11/2010
Βλέποντας το όνομα της μπάντας οι συνειρμοί είναι αναπόφευκτοι. Dr. Albert Flipout’s One Can Band…
Κατευθείαν στο μυαλό το Uncle Harry’s last freak-out των Pink Fairies. Πολύ καλό γι’ αρχή. Είπαμε, για συνειρμούς μιλάμε. Ταυτόχρονα, ένα λογοπαίγνιο και το παρά ένα γράμμα ομόηχο One Man Band… Η αρχή παύει να είναι αρχή και προχωράει. Ευφυές τέχνασμα η αλλαγή ενός γράμματος, αλλά και βιωματικό κλείσιμο του ματιού σε μία πραγματικότητα που κρατάει από τον 13ο αιώνα: Περιπλανώμενοι μουσικοί-άνθρωποι ορχήστρες που έπαιζαν όλα τα όργανα μόνοι τους…
Ακούγοντας τη δεύτερη δουλειά του Mickey Pantelous, με τίτλο Can’t find my pills, οι συνειρμοί δίνουν τη θέση τους σε πρόσωπα, επιρροές και ήχους. Σκάλες εφτά καλλίτερες οι επιρροές, οι ήχοι, οι μουσικές, παρά το «μουσικό ιδίωμα», γιατί στα μέρη μας ξεχειλώνει (όχι από μόνο του βέβαια) εύκολα και μεταβάλλεται εντός δευτερολέπτων σε χειρίστου είδους αχταρμά.
Ήχος που κινείται σίγουρα και σταθερά απ’ τα Blues στη μπαλλανταδόρικη και σκοτεινή Americana, απ’ τους άσπονδους φίλους Tom Waits και Chuck E. Weiss μέχρι την παρέα που έκαναν πριν από κάμποσα χρόνια ο R. L. Burnside με τον Jon Spencer, και αντίστροφα. Απ’ το υπονομευμένο γρύλλισμα με τα ξεσπάσματά του σε μία καθαρή και ισοκρατημένη εκφορά φωνητικών (ενίοτε σε ρόλο πνευστού), με καλά (και απροσδόκητα) σημεία τίμιου freak out, απ΄ την καταιγιστική βρώμα του ενισχυτή σε ακουστικό ήχο, απ’ το ακκορνταριστό slide σε ήρεμα και απλά αρπίσματα, και όλα αυτά επικουρούμενα από μία διατρητική φυσαρμόνικα και μία αιμοσταγή τρομπέτα. Το τέμπο, σαν να βγαίνει απ’ το oil drum του George Coleman, κρατάει το ενδιαφέρον της ακρόασης αμείωτο και μία Lost Highway αίσθηση πλανάται σε όλον το δίσκο, γεγονός που μάλλον οφείλεται στο συμπαθές κονσερβοκούτι, τον Dr. Albert Flipout, που χαμογελάει ανατριχιαστικά, σαν κούκλα μαρτινικάνικου voodoo, θυμίζοντας (στον γράφοντα τουλάχιστον) ένα χέρι μόνο του που αναπαυόταν, ακοίμητο και αεικίνητο, επάνω στο πιάνο του Screamin’ Jay Hawkins…
Καλή ακρόαση.
Mickey Pantelous and the One CAN Band: "Τζαμάροντας" στο Αλάβαστρον
της Φιλουμένας Ζλατάνου
“I got the blues tonight….” και κάθε Δευτέρα του Οκτωβρίου στο Αλάβαστρο, αυστηρά στις 22.15. Ο Mickey Pantelous and the One Can Band (*) ανεβαίνει στη σκηνή ακολουθούμενος από τον «φίλο και συνεργάτη» του, Dr. Albert Flipout και τζαμάρει τις νύχτες μας.
Monday, October 29, 2007 :Blues musician Mickey Pantelous talks about his ACM experience.
The annual Athens Classic Marathon, which takes place on Sunday November 4, remains one of the stand-out events of the Greek sporting calendar. It is a time for the elite and the amateurs to line up together to tread in the footsteps of Pheidipidis, Spiros Louis and Stefano Baldini. Blues musician Mickey Pantelous took the dramatic step of running the marathon in 2003. sportingreece.com: Why on earth would a Blues musician run the ACM
November 2006
Jazz & Jazz Magazine
December 2005
CITY
Athens blues
Mickey Pantelous
Half Greek half Danish, Mickey Pantelous has created during the past few years an anti-conventional artistic profile, ideally expressed/ reflected through his music. On the occasion of his new concerts and the recording of his first album, I think I’ll give him a ring.
December 2004
BLUES & CO
Autrements blues
Mickey Pantelous
An 8-title demo coming directly from… Greece. Yes, the blues scene there really rocks and is certainly appreciated by the gods, considering the quality of this demo. The demo contains titles from 1994 to 2001, composed exclusively by Mr. Mickey. The introduction is made with “I feel I wanna Cry”, a slow electric blues song. The rest is a succession of titles strolling with care through roots, ragtime and Delta. A mandolin, a guitar here and a harmonica there, a bit of kazoo, create an “ensemble” exuding authenticity.
Mickey Pantelous announces an excellent album for the year to come. If you ask me, I hope to see him next summer, onstage in a festival here in France, he deserves it…
November - December 1997
Zoo Magazine
